കണ്ണൂനീർ

മിഴിയിടകളിൽ

തുളുമ്പി വീഴുന്ന

സംഗീതമാണ്

കണ്ണുനീർ..

ആത്മാവിന്റെ

വിങ്ങലായ്...

ആനന്ദത്തിന്റെ

തുള്ളികളായ്...

അടക്കാനാവാതെ

ആർത്തലച്ച് പെയ്യുന്ന

പേമാരിയായ്......

അത്, 

പെയ്യുന്നു

മേഘക്കമ്പികളും

മീട്ടിക്കൊണ്ട്.

കണക്ക്

വരകളൊന്നുമില്ലാത്ത

നിന്റെ കണക്കുബുക്കിൽ

ചിട്ടയോടെ, നീ നിന്റെ

സൌഹൃദത്തേയും പ്രണയത്തേയും

ഗുണിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടന്ന്,

പ്രണയത്തെ നീ

സൗഹൃദം കൊണ്ട്

ഹരിച്ചു കളഞ്ഞു

ശിഷ്ടം കിട്ടിയ സൌഹൃദത്തെ

കോമ്പസ്സില്‍ തറച്ച്

പ്രണയത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ

നീ വട്ടം വരച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

കണക്കിൽ ‍ നീ വിജയിക്കും,, 
തീർച്ച




.

മരണം

ഒരുപാടൊരുപാട്

മണ്ണും പൊടിയും

മരവും താണ്ടിയാണ്

ഇത്രടമെത്തിയത്..

എന്നിട്ടും, എത്ര പെട്ടന്നാണ്

ഒരിലയനക്കത്തിന്റെ

താമസം പോലുമില്ലാതെ

നീ എന്നെ

മണ്ണിലേക്കുതന്നെ

തിരികെ കൊണ്ടുപോയത്

അഹം

വര വീണ കടലാസ്സില്‍

എണ്ണയിട്ടു നോക്കിയാലും

ഞരമ്പോടിയ ഇലയില്‍

മഷിയിട്ടു നോക്കിയാലും

അക്ഷരങ്ങള്‍ ചിതറി വീണ

കീബോര്‍ഡില്‍ വിരലമര്‍ത്തിയാലും 

സുഹൃത്തേ,

നിനക്കെന്നെ കാണാനാവില്ല

കാരണം; എന്നെ നീ

നിന്നില്‍ തിരയുന്നില്ല 

വിട

ഈ സായംസന്ധ്യയില്‍ 

ഒരു നുള്ള് സിന്ദൂരവുമായി

ആകാശത്തിന്റെ

നെറ്റിത്തടത്തിലെക്ക് നീ

ഇറങ്ങിപ്പോയില്ലേ...........

ഞാനും പോകുകയാണ്

പിത്രുക്കളുറങ്ങുന്ന മണ്ണിന്റെ

മണവും പൊടിയും താണ്ടി

വേരുകളിലൂടൂര്‍ന്ന്‍ 

ഞാനും പോകയാണ്.

പുതുമ

രക്തത്തിൽ തൊട്ട്

അവൻ ചൊല്ലി

ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു.

മൂർദ്ധാവിൽ തൊട്ട്

അവളും ഏറ്റുപറഞ്ഞു!

പക്ഷേ, ഇന്നലെ

പുതിയ പൂവിരിഞ്ഞപ്പോൾ

ഇരുവരും രണ്ട് വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു

അപ്പഴും ആരോ

വെറുതെ മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു

"മാംസനിബദ്ധമല്ല രാഗം"

മഴ

വേനല്‍ക്കാലങ്ങളില്‍ 

ഓര്‍മ്മകളും സ്വപ്നങ്ങളും

കാര്‍മേഘമായ് 

മനസ്സില്‍ ഉരുണ്ടു കൂടി-

വേനല്‍മഴയായ്

പെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു.

ഹൃദയത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് 

അവ ആഴത്തിലാണ്ടിറങ്ങിപ്പോയി

നനുത്ത മണ്ണിന്റെ മണം....!

ഇന്നവ പെയ്യാറില്ല

കർക്കിടകത്തിൽ പോലും

എന്തേ...?

ജീവിതത്തിന്റെ 

തിരക്കിൽ ഞാനും..!

വര

വര

കുഞ്ഞുറുമ്പുകള്‍ നടന്നത് 

വരക്കാതെ  പോയ 

ഒരു വലിയ വരയിലൂടെ...

പിന്നീട്, 

കറുത്ത വാക്കുകള്‍ കൊരുത്തുവെച്ചതും 

ഒരു നൂല്‍ വരയിലൂടെ...

ഒടുവില്‍ 

രണ്ട് ഹൃദയങ്ങള്‍ ഒന്നാവുന്നതും

ഒരേയൊരു മഞ്ഞ വരയിലൂടെ..

ചില വരകള്‍ 

അശുദ്ധമായ തലവരകളെ 

മായ്ച്ചു കളയുന്നു.

പുറത്താക്കപ്പെടുന്ന വരകള്‍

വരകളിലൂടെ വഴിവെട്ടി

പുതിയ വരകള്‍ വരയ്ക്കുന്നു.

ഗർഭപാത്രം

നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്ക് ചൂണ്ടയിട്ടിരിക്കുന്ന കണ്ണുകളിലും

കറുപ്പിന്റെ ഒരു ചെറിയ ചക്രമുണ്ടായിരുന്നു...

നിലാവിനെ ഊറിക്കുടിച്ചുറങ്ങുന്ന ചുണ്ടുകളിലെവിടെയും

 വറ്റാത്ത ദാഹത്തിന്റെ ആകാശഗംഗയുണ്ടായിരുന്നു.

ആകാശം വീണുകിടക്കുന്ന ഭൂമിയിലേക്കിങ്ങനെ

യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ 

മുറിയന്‍ പുല്ലുകള്‍ വകഞ്ഞു മാറ്റുമ്പോള്‍ 

പുഴക്കര ഈര്‍പ്പത്തിലെവിടെയോ

വിരിയാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്ന പാമ്പിന്‍ മുട്ടകള്‍ കാണാം.

യാത്രകളുടെ ഒടുക്കം ഇവിടമാണ്

 ഇനിയല്പം വിശ്രമം.

പുതിയ ജീവന്‍ തുടിച്ചു തുടങ്ങട്ടെ.

ഇനിയത് യാത്ര തുടങ്ങട്ടെ.